Vi estas sur la akcepta folio
CNT-AIT SIM - BP 51142 - 34008 Montpellier cedex 1
contact@cnt-ait-montpellier.org - http://www.cnt-ait-montpellier.org




















kontakti la ISM

Sendi elektronika kuriero al la ISM





Eltiro de Batalo sindikatista
Mediteraneo - Rodano-Alpoj 212

Obei al la fingro kaj al la okulo, ekde la lernejo !


« [..] Tre ofte la sekureco estas vivinta en niaj demokratiaj socioj kvazaŭ atingo al la individuaj liberecoj. Falas do fari akcepti de la loĝantaro la uzantaj teknokoj kaj el ĉi tiuj la biomedio, la videoobservado kaj la kontroloj. Pluraj metodoj devas disvolvotaj de la publikaj instencoj kaj la industriuloj por akceptigi la biomedion. Ili devas akompanotaj de rilatfaciligapeno kun malkontesto de la ulo kaj kun kontribuaĵo de allogaj funkciecoj : eduko ekde la vartolernejo, la infanoj uzas tiun teknokon por lernejeniri, lernejeliri, manĝi je la kantino, kaj la gepatroj aŭ iliaj reprezentantuloj identiĝas por serĉiri la infanojn. […] »
Blua libro, proponoj de la elektronikaj kaj ciferecaj entreprenoj, Asizoj de AIKEL (Ariganto de la Interkonekto de Komponantoj kaj de ELektronikaj subensembloj – GIXEL, franclingve), 2004.

La 17-an de novembro 2005 – obĵektaranto je la biomedio interparolas kun flugfolioj por ekspliki kaj denunci la ekperimentadon de klemoj far identigo biomedia (iriso de la okulo, trajto de la visaĝo, konturo de la mano), kiuj permesas enirejon al la licekantino de Valo de Ŝevreso en Ĵif-Sur-Iveto, en la departemento Esono : unu el aparatoj frakasiĝis (20 000 eŭroj da damaĝoj laŭ la loka ĝendarmejo !) ; juĝo kaj kondamnadoj por « frakasado de aliposedaĵo » postiras, gardisto kaj certaj lernatoj postkurinte, molestinte et stukaĉinte la obĵektuloj je la polico.
La 26-an de februaro 2006 – ekspozicio, « Biomedio, la korpo identigita » en la Domaro de la Sciencoj kaj de la Industrio de La Vileto en Parizo, invitas la vizitantojn el ĉiuj agoj je familiariĝi kun la aparatoj de kontrolo, iel luda kaj interaktiva. La partenaro inter Sagem Morpho (unu el plej grandaj entreprenoj de biometraj iloj, kiuj donas la subvenciojn, kaj la NCIL (Nacia Komisiono de Informatiko kaj Liberecoj – CNIL, franclingve), kiu almenas sian teknikan konkurson je la ekspozicio, klare montras la interesoligo inter industriantoj kaj publikaj instencoj. Temas pri testi la apartan aranĝon por prepari ĝian ĝe
neraligadon kaj la mem fakto inviti ĉiu je « forĝi sian propran opinion » ( tiam ke la decidoj estas jam prenitaj) faras parton de akcepttaktiko dolĉece de la biomediaj metodoj. La ekspozicio pertubiĝas per cento da manifestantoj kiuj distribuas flugfoliojn rifuzantaj la biomedio.Reeniro 2007 – La biomedia identigo ĝeneraliĝas je la lernejo pri la enirejo en la kantinoj, kiel okazas en nia regiono, en la liceo Maria Kuri (Marie Curie, franclingve), en Turnon (Ardeŝe). La biomedio, supozata ni faciligi la vivon (ĉiu fariĝas sian propran monrimedon, sian apatementoŝlosilon aŭ veturilŝlosilon…), principe faciligas la policagadon , juĝistagadon kaj mastragadon, por pli facile ni kontroli (antaŭ ĝia komputilo, en la superbazaro, en la transportoj – inter aliaj por iri aŭ pasi en la Usono –, en la prizonoj), ni elpuŝi, profitodigi iom da pli de nia produktiveco je la laboro. Tiu fojo la biomedio sin atakas al juna loĝantaro, kiu nur povas malfacile kontraŭi kaj, por kiu tiu slipado nur estas komenco : falas ke tiu generacio enigas la fakton ke ĝi devas akcepti esti kontrolanta kaj strkturanta,kaj tio per ĉiuj eblaj kaj imageblaj teknikoj ! Fakte estas unu el formoj de scienca sistemo kaj teknika socia kontrolo, propra je la moderna kapitalismo : videoobservado, slipado SNA (SenoksiNuclea Acido – ADN, franclingve – DNA, angllingve), blato RFID (Radio Frekvenco IDentigo – RFID, franclingve) (paskarto Navigo). La protestoj (distribuo de flugfolio en la liceoj kaj kvartaloj de Valenco far la NKL-IAL de Valenco finseptembre, aktuala kontaktpreno kun kunuloj kaj lernantoparencoj de liceo de Font-Romeu, far loka unio NKL-AIL de Perpinian) kaj agoj de sabotado (deko da establoj ekipitaj de la aparta aranĝo estis incendivictimoj de duba origino), restas izolaj kaj sen tro da eĥo ĝis nun.
Ni rememorigu ke okaze de la lasta kongreso de nia konfederacio, la tuto de sindikatoj rememorigis siajn klarajn kaj radikalajn opoziciojn al ĉiaj teknikoj, kiuj, sub pretekso kuraci, helpi la loĝantarojn protektante ĝi, nur celas limigi la individuajn liberecojn, nur iniciati socion bone estrantajn, armeizantaj.

Kontraŭ la sekurecaj apartaj aranĝoj kaj ĝia ĝeneraligado, por defendi nian liberecon esti kaj agi, ni falu disvolvi rezistdinamikon kaj truvi kolektivajn solvojn de informado, de organizado kaj de lukto.


Jakia, interkorporacia sindikato de Montpeliero Imprimer ce texte


Laŭ : NK-IAL de Valenco (oktobro 2007), loka Unio NKL-IAL de Perpinian (septembro 2007), interkorporacia sindikato NKL-IAL de Esono (februero 2006), kolektivo kontraŭ la biomedio (januaro 2006), La Liberecana Mondo (januaro 2006).
Eltiro de Batalo sindikatista
Mediteraneo - Rodano-Alpoj 213

Tiom ke havas Ŝtatojn, ne havas pacon !


La supera leĝo de Ŝtato, estas la konservado spite ĉion de Ŝtato. Kaj kiel ĉiuj Ŝtatoj, depost ke ekzistas ĉi tiujn pri la tero, estas kondamnitaj al ĉiama batalo. Lukto kontraŭ iliaj propraj loĝantaroj, kiujn opresas kaj, kiujn ruinas, lukto kontraŭ ĉiuj fremdaj Ŝtatoj, pri kiuj ĉiu nur estas potenca je la kondiĉo ke la alia estus febla. Kaj kiel Ŝtatoj nur povas pliiĝe ĉiu tago ilia potenco, konservi sin en tiu lukto, tiom al la interno, kontraŭ iliaj propraj regatoj, kiom al la ekstero, kontraŭ la proksima potenco. Rezultas tion, ke la supera leĝo de Ŝtato estas la pliigado de ĝia potenco malprofite al la interna libereco kaj la ekstera justico.
Tia estas en sia sincera realeco la unika moralo, la unika fino de Ŝtato.
Adoras Dio si mem nur tiom ke estas ĝia eksklusiva Dio, la sankcio de ĝia potenco kaj de tio, kio ĝi nomiĝas sian juron, tio estas ĝia juro esti spite ĉion kaj sin etendi ĉiam malprofite al ĉiuj la aliaj Ŝtatoj. Ĉio, kio servas al la tiu fino estas laŭdinda, legitima, virta. Ĉio, kio nocas ĝin estas kriminala. La moralo de Ŝtato estas do la renversado de la homa justico. Tiu transcanda moralo, eksterhoma kaj do kontraŭhoma, de Ŝtatoj ne estas la frukto pri la sola koruptado far la homoj, kiuj plenigas pri tio la funkciojn. Pli volonte, oni povas diri ke la koruptado de tiuj homoj estas la natura rezulto, necesaĵo de la institucio de Ŝtatoj.
Tiu moralo nenio estas ke la rivelado de la fundamenta principo de Ŝtato, la neevitebla esprimo de la neceso propra al Ŝtato. Ŝtato nenio estas alia, ke la neado pri la humaneco ; estas malgranda kolektivo, kiu volas preni ĝian lokon kaj volas sin trudi al ĝia kiel plejsupra, al kiu ĉion devas servi, ĉion devas submeti al si. Estis natura kak facila en la antikveco, tiam ke la ideo mem pri la humaneco estis nekonata, tiam ke ĉiu poplo adoris ĝiaj ekskluzive naciaj dioj kaj kiu donis ĝin rajton je la vivo kaj neis ĉi-tiun pri ĉiuj la aliaj nacioj. La huma rajto ne estis tiam ke por la nacianoj de Ŝtato. Ĉio, kio estis ektere de Ŝtato estis destinita al rabado, al masakrado kaj al la sklaveco.
Ne plu estas same hodiaŭ. La ideo pri la humaneco iĝas pli kaj pli forta en la civilizita mondo, kaj eĉ, dank’al la eltendado kaj la kreska rapideco de la komunikoj kaj dank’al la influo ankoraŭ pli materiala ol morala pri la barbaraj popoloj, jam ĝi ekeniĝas en tiuj lastaj. Tiu ideo estas la nevidebla potenco de la jarcento, kun kiu la potencoj de la tago, Ŝtatoj, devas kalkuli. Ili ne povas sin submeti al ĝi bonafide, ĉar tiu submetiĝo de ĝia flanko samvaloris kiel memmortigo, la triumfo pri la humaneco, kiu ne povas efektiviĝi ke per la destruado de Ŝtatoj. Sed ili ne povas nek nei tiun ideon, nek ribeli malkaŝe kontraŭ ĝi, ĉar, iĝanta tro forteco hodiaŭ, ĝi kapablos mortigi ilin.
Pri tiu malfacila alternativo, ne restas al ili ke decidiĝo : estas la hipokriteco. Ili sin donas la miemo de respekti tiun ideon pri la humaneco, ili parolas, ili agas nur pri ĝi nomo. Ne necesas havi venĝemon por tio. Ili ne povas agi alie, ilia starpunkto devenanta tia, ke ili povas sin konservi nur mensogante. La diplomataro ne havas alian mision.
Ankaŭ kion ni vidas ? Ĉiom ke Ŝtato volas deklari militon al alia, ĝi eklanĉas manifeston, adresanta ne sole al ĝiaj propraj regnanoj, sed al la tuta mondo, kaj en kiu, metante ĉio la juro je ĝia propra flanko, ĝi penas pruvi ke spiras nur humaneco kaj amo de la paco, kaj ke, penetranta far tiuj noblaj kaj pacaj sentoj, longe ĝi suferis silente, sed ke la kreka maljusteco de ĝia malamiko trudas Ŝtato-n fine elŝovi la spadon de la glavingo. Gi ŝakras, samtempe, ke, malŝatema pri tuta materiela konkeraĵo kaj neniu serĉanta krekado de ĝia teritorio, ĝi finigas je tiu milito tuj kiam la justeco estos reĝustigata. La antagonismo de Ŝtato respondas per sama manifesto, en kiu kompreneble ĉio la rajto, la justeco, la humaneco kaj ĉio la noblaj sentoj sin retrovas je ĝia propra flnko. Tiuj du manifestoj kontraŭmetantaj estas skribataj kun la sama elokventeco, ili spiras la sama virta indigno, kaj l’unu estas tiel sincera kiel la alia : tio estas ke ĉio la du mensogas senhonte, kaj ne estas nur la stultuloj, kiuj sin lasas preni tie.
La prudentaj homoj, ĉiuj tiuj kiuj havas kelkajn spetojn de la politiko, ne eĉ sin donas la penon legi ilin ; sed ilin ŝerĉas, kontraŭe, malkonfuzi la profitamojn, kiuj puŝas la du kontraŭuloj al tiu milito, kaj pezi iliajn respektivajn fortojn por diveni tie la elirejon. Pruvo ke la moralaj konsideroj eniras tie por nenio. La rajto de la homoj, la traktatoj, kiuj finaranĝas la interrilatojn de Ŝtatoj, estas senaj je ĉio morala sankcio. Ili estas, en ĉiu epoko difinita de la historio, la materiala ekspreso de la ekvilibro rezultanta far la reciproka antagonismo de Ŝtatoj. Tiom ke havas Ŝtatojn, ne havas pacon. Nur estos interrompoj pli aŭ malpli longaj, armisticoj konkluditaj far milito lacigita de tiuj ĉiamaj militantaj nacioj, Ŝtatoj ; kaj, tuj ke Ŝtato sin sentos sufiĉe forta por rompi tiun ekvilibron al ĝia profito, ĝi nepre faros. Tuta historio estas tie por pruvi tion.


Miĥaelo Bakunino,
eltiro je « La Ursoj ĉe Berne kaj La Urso ĉe Sankta-Petersburgo » majo 1870. Imprimer ce texte



  Plano de la TTT-ejo                                                                                                                                                                                                                         
La Interkorporacia Sindikato de Montpeliero, aniĝanta al la Nacia Konfederacio de la Laboro, sekcio de la Internacia Asocio de la Gelaboristaro, estas anarkisindikalista revolucia organizo, kies celo estas la novstarigado de la libereca komunismo. Ĝiaj rimedoj estas la sindikata rekta ago, la striko, la bojkoto, la sabotado de la mastra profito...
br>